våre sår i hogstflaten rense overgi blanke trær blomstre opp i dødsraten hvisk navnet ut her

Kristin Bergets dikt er tenksame og opne, ikkje konkluderande. Kristin Bergets diktbok er ei poetisk undersøking og gjennomtenking av naturtapet eller klimasorga. (...) Det verkar som Berget vil etablere eit anna forhold mellom mennesket og naturen, eit aktivt og skapande, forstått som ein relasjon, slik som mellom deg og meg. Staden der natur og menneske kjem i berøring, er i den fysiske døden: «så ber vi en bønn/ for en metamorf stat/ som skal vokse fram/ fra jordsmonnet i hver av oss». (...) Sjølv om bileta og setningssekvensane i Kristin Bergets dikt er vene og grip lesaren, flyg ikkje tydinga i dikta direkte i auge og øyre på ein. Dikta kjenner aldri vegen dei skal. Det er ein kvalitet. For dikta tenkjer. Å tenkje er å vere i ei rørsle, i ein levande prosess, utanfor namnet.

– Sindre Ekrheim, Dag og Tid